Bolero-dans is de langzaamste, meest intieme expressie van de Cubaanse partnerdans — een nauwe omhelzing, subtiele beweging en volledige overgave aan het emotionele gewicht van de muziek.
De Cubaanse bolero ontstond in Santiago de Cuba in de jaren 1880 — een langzame, romantische songvorm die geheel verschilt van de Spaanse bolero. Het werd het voertuig voor Cuba's meest lyrische en emotionele populaire muziek, met invloed op de gehele Latijns-Amerikaanse romantische traditie.
Bolero-dans wordt gekenmerkt door:
In bolero is de taak van de danser het belichamen van de emotie van het nummer. De melodie, de teksten, de frasering van de zanger — dit alles moet in het lichaam gevoeld worden. De beste bolero-dansers zien er niet uit alsof ze dansen, maar gewoon samen bestaan binnen de muziek.
Dit emotionele luisteren is dezelfde vaardigheid die timba-dansen op het diepste niveau vereist — het verschil is dat timba explosieve fysieke respons eist, terwijl bolero stilte en terughoudendheid eist.
De meeste timba-concerten en sociale dansevenementen bevatten bolero-momenten — langzame secties waar de energie volledig daalt. Een danser die kan overschakelen van despelote naar een nauwe bolero-omhelzing en terug heeft de volledige emotionele reikwijdte van de Cubaanse populaire dans onder de knie.