Son-urbano - dance
Son Urbano is de verfijnde, door de stad gevormde vorm van Son die ontstond toen de muziek westwaarts reisde vanuit zijn geboorteplaats in Oriente en in het begin van de 20e eeuw wortel schoot in Havana. De migratie bracht de ritmes mee, maar de hoofdstad gaf de dans een nieuwe vorm.
Van Oost naar West
Son ontstond in de montuno-gemeenschappen van oostelijk Cuba — Guantánamo, santiago de cuba"> Santiago de Cuba — waar het werd gedanst in landelijke omgevingen met een losse, ontspannen houding en een intieme verbinding met de aarde. Toen het in de jaren 1910 in Havana aankwam, stuitte het op een andere sociale wereld: stedelijke dansalen, clubs en een middenklassenpubliek dat iets presentabelers verwachtte.
Het resultaat was niet het opgeven van Sons Afrikaans-afgeleide ritmische ziel, maar de herpresentatie ervan binnen een meer Europees sociaal dansvocabulaire.
Hoe de dans veranderde
- Couple hold: De stedelijke vorm adopteerde een nauwere, meer formele omhelzing dan het landelijke origineel. Partners houden elkaar vast in een positie die beïnvloed is door ballroomdansconventies afkomstig uit Europa en Noord-Amerika.
- Rechtopstaande houding: De lichte voorwaartse helling en de aardse kwaliteit van Son Tradicional maakten plaats voor een meer rechte houding. Het lichaam communiceert elegantie in plaats van verankerdheid.
- Vlotter voetenwerk: De basisstap (el paso del Son) bleef — de Cubaanse son step met zijn kenmerkende heupbeweging — maar de algehele textuur werd schoner, minder percussief in de voeten.
- Ingehouden beweging: De armen, handen en het hoofd werden meer gedisciplineerd. Waar landelijke Son meer vrijheid toestond voor individuele expressie, ontwikkelde stedelijke Son sociale conventies over wat er verfijnd uitzag.
Het Sexteto en Septeto Tijdperk
De verstedelijking van Son viel samen met de opkomst van het sexteto (zeststuks ensemble) en daarna het septeto (zevenstuk, met een trompet toegevoegd). Groepen zoals het Sexteto Habanero (opgericht 1920) en het Septeto Nacional de Ignacio Piñeiro (1927) professionaliseerden de Son-uitvoering en gaven de muziek — en de dans — een nieuwe stedelijke identiteit.
De trompet bracht helderheid en assertiviteit in het geluid. Dansers reageerden op deze vollere, krachtigere muziek met bewegingen die standhielden in grotere danslocaties.
Sociale context
In Havana werd Son aanvankelijk door de witte bovenklasse afgewezen als te Afrikaans, te laag-klasse. De uiteindelijke acceptatie — en daarna enthousiaste adoptie — door alle sectoren van de Cubaanse samenleving was zowel een sociale transformatie als een muzikale. De dans werd een teken van cubanidad, een gedeelde nationale identiteit. Tegen de jaren 1930 werd Son Urbano gedanst in elegante salons zowel als in de arbeiderscategorie solares (binnenplaatsen van huurkazernes).
Son Urbano vs. Son Tradicional
| Kenmerk |
Son Tradicional |
Son Urbano |
| Houding |
Ontspannen, iets naar voren |
Rechtop, meer formeel |
| Couple hold |
Los, variabel |
Nauwer, consistenter |
| Voetenwerk |
Aardser, percussief |
Vloeiender, verfijnd |
| Omgeving |
Landelijk, buiten |
Balzalen, dansalen |
| Ensemble |
Tres-gebaseerd, klein |
Trompet-geleid sexteto/septeto |
Erfenis
Son Urbano is de vorm die de meeste mensen tegenkomen wanneer ze vandaag "Cubaanse Son" leren. Het voedde direct de ontwikkeling van Danzón, Mambo en uiteindelijk Salsa — elk voortbouwend op het verstedelijkte partnerdansmodel terwijl het ritme en de arrangering in nieuwe richtingen werden gestuwd.
Rumba is de meest Afrikaans-gewortelde van alle Cubaanse muziek- en dansvormen — geboren op de straten, binnenplaatsen en kades van Havana en matanzas"> Matanzas aan het einde van de 19e eeuw, zonder Europese instrumenten, geen salonomgeving en geen schijn van Europese fatsoenlijkheid.
Lees meer >De Cubaanse bolero is een van de grote romantische liedtradities van de wereld — langzaam, intiem en diep emotioneel. Hij is volkomen anders dan de Spaanse bolero (een snelle dans in 3/4-maat) en ontstond in Cuba als vehikel voor de meest hartstochtelijke lyrische uitdrukking van het eiland.
Lees meer >Vóór son, vóór danzón, vóór welk benoemd genre dan ook — was er al Nengón en Changüí in de bergen en valleien van oostelijk Cuba (Oriente, met name de provincie Guantánamo). Dit zijn de oudste overgebleven wortels van de Cubaanse populaire muziek.
Lees meer >Vóór son, vóór danzón, vóór welk benoemd genre dan ook — was er al Nengón en Changüí in de bergen en valleien van oostelijk Cuba (Oriente, met name de provincie Guantánamo). Dit zijn de oudste overgebleven wortels van de Cubaanse populaire muziek.
Lees meer >Cuba is the largest island in the Caribbean and the birthplace of some of the world's most influential music and dance traditions. African, Spanish, and French cultural streams collided here over centuries of colonial history, producing an extraordinary creative culture that exported itself across the globe.
Lees meer >The Casa de la Trova in santiago de cuba"> Santiago de Cuba is the spiritual home of Cuban traditional music — Son, Bolero, Changüí, and Trova. Founded in 1968 on Calle Heredia in the heart of Santiago's historic center, it has been the gathering place for the city's musicians for over half a century.
Lees meer >Toen son Havana voor het eerst bereikte, was het sexteto-formaat (6 instrumenten, geen blazers) het model: gitaar, tres, bongó, claves, maracas en bas. Deze groepen waren lichter, dichter bij het rurale geluid maar gepolijst voor stedelijke danszalen. Beroemd voorbeeld: Sexteto Habanero.
Lees meer >