Guaracha-dans is son-dansen op een sneller tempo en met een lichtere, speelsere houding — de fysieke expressie van de grote komische traditie van de Cubaanse populaire muziek.
De guaracha is geen radicaal andere dans dan de son — het gebruikt dezelfde basisstap en hetzelfde partnerframework. Wat verandert is de kwaliteit en energie:
Guaracha en son fuseerden in de jaren 1940 om de son-guaracha te vormen — de dominante stijl van het conjunto-tijdperk. In de praktijk is de meeste "son"-dans in sociale omgevingen eigenlijk son-guaracha: de geaarde lichaamsbeweging van son met het snellere tempo en de komische energie van guaracha.
Wanneer de muziek versnelt en de zangers grappen en beledigingen beginnen te wisselen in de coro, reflecteert de dans dat — lichter, sneller, expressiever.
De geest van guaracha leeft voort in timba. De speelse coro-teksten, het gekibbel tussen zangers, de plagende muzikale frasen — dit alles nodigt uit tot een guaracha-kwaliteit in de dans: responsief, licht, een beetje brutaal. De danser die de humor van de muziek kan horen en fysiek kan uitdrukken heeft iets essentiëels begrepen van de Cubaanse dans.