Israel López Valdés (1918–2008), universeel bekend als "Cachao", was een Cubaanse bassist, componist en bandleider wiens bijdragen aan de Latijns-Amerikaanse muziek zo uitgebreid zijn dat hij wordt beschreven — zonder overdrijving — als een van de meest invloedrijke muzikanten in de geschiedenis van de Afro-Cubaanse populaire muziek. Hij co-creëerde de danzón-mambo met zijn broer Orestes López, vond de Cubaanse descarga (jamsessie) traditie uit, en bracht het Cubaanse bassspelen naar hoogten van virtuositeit en musicaliteit die transformeerden wat het instrument kon betekenen in een populair ensemble.
Israel López werd op 14 september 1918 geboren in Havana, in een muzikale familie met diepe wortels in de Cubaanse uitvoeringskunst. Hij was de jongere broer van Orestes López (cellist en componist), en muziek was centraal in het gezinsleven vanaf de kindertijd. Cachao ontving rigoureuze klassieke opleiding op de contrabas en trad uiteindelijk toe tot de Havanase Filharmonische Orkest als professionele bassist — een opmerkelijke prestatie voor een zwarte Cubaanse muzikant in de jaren 30.
Zijn klassieke opleiding gaf hem technische precisie, diepgaande harmonische kennis en een benadering van de bas als een volledig muzikaal instrument in plaats van slechts een tijdshouder. Deze kwaliteiten onderscheidden zijn populaire muziekspel vanaf het begin.
Hij trad toe tot Arcaño y sus Maravillas in de late jaren 30 samen met zijn broer Orestes, en het was binnen dit charanga-ensemble dat de muzikale innovaties die zijn erfgoed zouden definiëren voor het eerst opdoken.
Werkend naast Orestes ontwikkelde Cachao de bas tumbao-patronen die het danzón de nuevo ritmo zijn revolutionaire voorwaartse momentum gaven. De sleutelinnovatie was ritmisch: in plaats van basnoten op het sterke maatdeel te plaatsen, ontwikkelde Cachao patronen die het maatdeel anticipeerden — landend op "het en van vier" (het opwaartse noot juist vóór maatdeel één) in plaats van op maatdeel één zelf.
Deze anticipatie creëert een rollend, voorwaarts trekkend gevoel dat het bepalende kenmerk werd van het Cubaanse populaire muziek bassspelen. Elke bas tumbao in son, salsa, timba"> timba en verwante stijlen stamt af van de patronen die Cachao ontwikkelde in de late jaren 30 en vroege jaren 40.
Zijn broer Orestes noemde het nieuwe ritmische concept " mambo"> mambo" in zijn compositie uit 1938. Cachao's baslijnen waren de fysieke realisatie van dat concept.
In 1957 organiseerde Cachao een serie informele late-nacht opnamesessies in een Havanase studio die resulteerden in het album " Cuba's Jam Session" (Descargas) — algemeen erkend als de eerste geformaliseerde descarga.
De descarga (letterlijk "ontlading" of "lossen") was een Cubaanse stijl van collectieve improvisatie: ervaren muzikanten kwamen samen om uitgebreide improvisaties te spelen over Cubaanse son-, rumba- en mambo-ritmische fundamenten, waarbij Afro-Cubaanse ritmische verfijning werd gecombineerd met door jazz beïnvloede harmonische vrijheid. De opnames die Cachao organiseerde, uitgebracht op het Panart-label, vestigden de descarga als een onderscheidende muzikale vorm.
Deze sessies brachten de beste muzikanten van Havana samen — pianisten, houtblazers, percussionisten, koperblazers — en de resulterende opnames behoren tot de meest vreugdevolle en verfijnde in de hele Cubaanse muziek. De descarga-traditie die Cachao creëerde beïnvloedde direct de Latin Jazz in New York en blijft een levende praktijk.
De Cubaanse Revolutie (1959) en de politieke en economische veranderingen die volgden, verstoorden de levendige Havanase muziekscene die Cachao's carrière had ondersteund. Hij verliet Cuba in de vroege jaren 60 en vestigde zich uiteindelijk in Miami en later New York, waar hij bleef optreden. Buiten Cuba's piekcommerciële muziekscene bleef zijn buitengewone talent echter grotendeels onerkend door het bredere publiek gedurende decennia.
Hij werkte gestaag — als sideman, als sessiemuzikant — maar de internationale bekendheid die zijn bijdragen verdienden ontweek hem gedurende de jaren 60 en 70.
In 1993 organiseerde en produceerde de Cubaans-Amerikaanse acteur en muzikant Andy García een reeks opnamesessies met Cachao die werden gefilmd en uitgebracht als de documentaire "Cachao... Como Su Ritmo No Hay Dos" ("Cachao... Zoals Zijn Ritme Is Er Geen Tweede", 1993). De film en de bijbehorende albums introduceerden Cachao bij een nieuwe generatie luisteraars, muzikanten en muziekindustrieprofessionals.
De documentaire is een buitengewoon document: het vangt Cachao op 75-jarige leeftijd spelend met dezelfde precisie, diepte en vreugde die hij vijftig jaar eerder naar de Havanase studio's had gebracht, omringd door bewonderende muzikanten van alle generaties. De sessies herenigden Cachao met Cubaanse muziekveteranen en introduceerden hem bij jongere Latijns-Amerikaanse muzikanten die zijn naam kenden maar hem nooit hadden horen spelen.
De resulterende albums wonnen Grammy Awards en Cachao ontving de erkenning die hem jarenlang was onthouden. Hij bleef optreden en opnemen tot op hoge leeftijd.
Cachao's specifieke bijdragen aan het Cubaanse bassspelen omvatten:
Elke Cubaanse bassist, en elke salsa- en Latin jazz-bassist wereldwijd, speelt in de traditie die Cachao creëerde.
Israel "Cachao" López stierf op 22 maart 2008 in Coral Gables, Florida. Hij was 89 jaar oud.
Hij wordt herinnerd als:
De bijnaam "Cachao" — uit de kindertijd, oorsprong onduidelijk — werd in de Cubaanse en Latijns-Amerikaanse muziekcultuur synoniem met basbeheersing, ritmische genialiteit en de essentiele Cubaanse muzikale ziel.